116. Semaların ve yerin mülkü muhakkak ki; Allah'ındır. Yaşatır (hayat verir) ve öldürür. Sizin için Allah'tan başka bir dost ve bir yardımcı yoktur.

117. Andolsun ki; Allah, nebîye ve muhacirlere (hicret edenlere, göç edenlere) tövbeyi nasip etti. O zor zamanda kalpleri meyletmek (îmândan dönmek) üzere iken; ona tâbî olan ensara ve onlardan bir gruba tövbe etmeyi nasip etti. Sonra da onların tövbelerini kabul etti. Çünkü O (Allah); onlara Rauf'tur (çok şefkatli), Rahîm'dir (rahmet nuru gönderen).