143. |وَلَمَّا: ne zaman ki | جَاءَ: gelip de | مُوسَىٰ: Musa | لِمِيقَاتِنَا: tayin ettiğimiz vakitte | وَكَلَّمَهُ: ve ona konuşunca | رَبُّهُ: Rabbi | قَالَ: dedi | رَبِّ: Rabbim | أَرِنِي: bana görün | أَنْظُرْ: bakayım | إِلَيْكَ: sana | قَالَ: dedi ki | لَنْ: | تَرَانِي: sen beni göremezsin | وَلَٰكِنِ: fakat | انْظُرْ: bak | إِلَى: | الْجَبَلِ: dağa | فَإِنِ: eğer | اسْتَقَرَّ: durursa | مَكَانَهُ: yerinde | فَسَوْفَ: o zaman | تَرَانِي: sen de beni göreceksin | فَلَمَّا: ne zaman ki | تَجَلَّىٰ: görününce | رَبُّهُ: Rabbi | لِلْجَبَلِ: dağa | جَعَلَهُ: onu etti | دَكًّا: darmadağın | وَخَرَّ: ve bayılarak | مُوسَىٰ: Musa | صَعِقًا: düştü | فَلَمَّا: ne zaman ki | أَفَاقَ: ayılınca | قَالَ: dedi | سُبْحَانَكَ: Sen yücesin | تُبْتُ: tevbe ettim | إِلَيْكَ: sana | وَأَنَا: ve ben | أَوَّلُ: ilkiyim | الْمُؤْمِنِينَ: inananların |