20. Sabaha doğru bahçe (yok olup) siyah bir kül (yığını halin)e döndü.

21. Sabahleyin birbirlerine seslendiler:

22. Devşirecekseniz, haydi durmayın erkenden ürünlerinizin başına gidiniz !

23. (23-24) Derken hemen yola koyuldular ve şöyle fısıldaştılar: «Sakın bugün ürünlerimizin orada aramıza bir yoksul sokulmasın.»

24. (23-24) Derken hemen yola koyuldular ve şöyle fısıldaştılar: «Sakın bugün ürünlerimizin orada aramıza bir yoksul sokulmasın.»

25. (Yoksulu) engellemeye güçleri yeter halde sabah erkenden gittiler.

26. (26-27) Bahçeyi görünce : «Biz şüphesiz şaşırıp (başka yere) sapmışız, hayır biz mahrum kalmışız» dediler.

27. (26-27) Bahçeyi görünce : «Biz şüphesiz şaşırıp (başka yere) sapmışız, hayır biz mahrum kalmışız» dediler.

28. çlerinden en uygun düşüneni : «Ben size demedim mi, tesbîh etseydiniz ya !?» dedi.

29. Onlar da: «Rabbimiz! Seni tesbîh ve tenzîh ederiz. Şüphesiz ki, biz zalimlermişiz» dediler.

30. Sonra birbirlerine dönüp kendilerini kınamaya başladılar.

31. Yazıklar olsun bize! Doğrusu biz azgınlarmışız.

32. Umulur ki Rabbimiz, o bahçenin yerine bize daha iyisini verir. Biz artık Rabbımızı (O'nun lûtf-u keremini) gönülden istemekteyiz, dediler.