102. Artık o (oğul İbrâhîmin) yanında koşmak çağına erince (babası) «Oğulcağızım, dedi, ben seni rü'yamda boğazlıyorum görüyorum. Bak artık ne düşünürsün». (Oğlu) dedi: «Babacığım, sana edilen emir ne ise yap. İnşâallah beni sabredenlerden bulacaksın».

103. Vaktâkî bu suretle ikisi de (Allahın emrine) râm oldular, (İbrâhîm) onu alnı üzere yıkdı.

104. (104-105) Biz ona: «Yâ Ibrâhîm, rü'yâna sadâkat gösterdin. Şübhesiz ki biz iyi hareket edenleri böyle mükâfatlandırırız» diye nida etdik.

105. (104-105) Biz ona: «Yâ Ibrâhîm, rü'yâna sadâkat gösterdin. Şübhesiz ki biz iyi hareket edenleri böyle mükâfatlandırırız» diye nida etdik.

106. Hakıykat, bu, apaçık ve kat'î bir imtihandı.

107. Ona büyük bir kurbanlık fidye verdik.

108. Sonra gelen (peygamberler ve ümmet) ler arasında ona (iyi bir nam) bırakdık.

109. (Bizden) selam İbrâhîme.

110. Biz iyi hareket edenleri işte böyle mükâfatlandırırız.

111. Hakıykat o, mü'min kullarımızdandı.

112. Ona saalihlerden bir peygamber olmak üzere de İshakı müjdeledik.

113. Hem ona, hem Ishaka (feyz-ü) bereketler verdik. Her ikisinin neslinden iyi hareket edeni de vardır, nefsine apaçık zulm edeni de.

114. Andolsun biz Muusâya da, Hâruuna da nimetler verdik.

115. Hem onlar, hem kavmlerini o büyük sıkıntıdan kurtardık.