58. (57-58) Böylelikle (İsrâiloğullarının peşine düşürerek) onları bahçelerden, pınarlardan, hazînelerden ve güzel yerlerden çıkardık.

59. İşte böyle! Artık oralara İsrâiloğullarını vâris kıldık!

60. Derken, (Fir'avun ve askerleri) gündoğumuna ulaşan kimseler iken (erkenden)onların peşine düştüler.

61. Nihâyet iki topluluk birbirini görünce, Mûsâ’nın arkadaşları: 'Muhakkak ki biz, elbet (kendilerine) yetişilmiş kimseleriz!' dedi.

62. (Mûsâ:) 'Aslâ! Rabbim şübhesiz benimle berâberdir; bana yol gösterecektir' dedi.

63. Bunun üzerine Mûsâ’ya: 'Asânla denize vur!' diye vahyettik. (Vurunca deniz)hemen yarıldı (ve on iki yol açıldı) da herbir parça (pek) büyük dağ gibi oluverdi!

64. Ötekileri (Fir'avun ve askerlerini) de buraya yaklaştırdık.

65. Ve Mûsâ ile berâberinde bulunanların hepsini kurtardık.

66. Sonra ötekilerini suda boğduk.

67. Şübhesiz ki bunda, elbette bir ibret vardır. Fakat onların çoğu îmân etmiş kimseler değildir.

68. Muhakkak ki, Azîz (kudreti dâimâ üstün gelen), Rahîm (çok merhamet eden)elbette ancak Rabbindir.

69. (Habîbim, yâ Muhammed!) Onlara İbrâhîm’in haberini de oku!

70. Hani, babasına ve kavmine: '(Siz) nelere tapıyorsunuz?' demişti.

71. (Onlar:) 'Birtakım putlara tapıyoruz, öyle ki (biz) onlara tapmakta devam eden kimseleriz' dediler.

72. (İbrâhîm:) 'Peki duâ ettiğiniz zaman (onlar) sizi işitiyorlar mı?' dedi.

73. 'Yâhut size fayda sağlıyor veya zarar verebiliyorlar mı?'

74. (Onlar:) 'Hayır! (Biz) atalarımızı böyle yapar bulduk' dediler.

75. (75-76) (İbrâhîm) dedi ki: 'Siz ve önceki atalarınız, artık nelere tapmakta olduğunuzu gördünüz mü?'

76. (75-76) (İbrâhîm) dedi ki: 'Siz ve önceki atalarınız, artık nelere tapmakta olduğunuzu gördünüz mü?'

77. 'İşte şübhesiz ki onlar (ilâh edindiğiniz şeyler), benim düşmanımdır; ancak âlemlerin Rabbi müstesnâ!'

78. '(O,) beni yaratandır; bana doğru yolu gösteren de O’dur!'

79. 'Beni yediren de, beni içiren de ancak O’dur!'