113. 'Eğer anlasanız, onların hesâbı ancak Rabbime âiddir.'

114. 'Ben mü’minleri (yanımdan) kovucu da değilim.'

115. 'Ben sâdece apaçık bir korkutucuyum.'

116. (Onlar:) 'Ey Nûh! Eğer (bu dediğinden) gerçekten vazgeçmezsen, mutlaka taşlana(rak öldürüle)nlerden olacaksın!' dediler.

117. (Nûh ise şöyle) dedi: 'Rabbim! Şübhesiz ki kavmim beni yalanladılar.'

118. 'Artık, benimle onların arasını ayırarak aç (aramızda hüküm ver); beni ve benimle berâber bulunan mü’minleri de kurtar!'

119. Bunun üzerine onu ve onunla berâber bulunanları, o dolu gemi içinde kurtardık.

120. Sonra (bunun) ardından geride kalanları suda boğduk.

121. Muhakkak ki bunda, elbette bir ibret vardır. Fakat onların çoğu îmân etmiş kimseler değildir.