35. Ve andolsun ki Musa (A.S)'a Kitab'ı (Tevrat'ı) verdik. Ve onunla beraber kardeşi Harun'u, (ona) vezir (yardımcı) kıldık.

36. Bundan sonra “Âyetlerimizi yalanlayan kavme gidin!” dedik. Sonra da onları helâk ederek, yok ettik.

37. Ve Nuh (A.S)'ın kavmi, resûlleri tekzip ettiği (yalanladığı) zaman onları (suda) boğduk. Ve onları, insanlara âyet (ibret) kıldık. Ve zalimler için elîm azap hazırladık.

38. Ve Ad ve Semud kavmini ve Ress ashabını (Hz. Şuayb'ın kavmini) ve bunların arasındaki (sürede yaşayan) birçok nesilleri (helâk ettik).

39. Ve onların hepsine, misaller verdik ve hepsini mahvederek, helâk ettik.

40. Ve andolsun ki onlar, felâket yağmuru yağdırılmış olan kasabaya geldiler. Onu görmediler mi? Hayır, onlar yeniden dirilmeyi ümit etmiyorlardı.

41. Ve seni gördükleri zaman: “Allah'ın resûl olarak gönderdiği bu mu?” (diyerek), seni ancak alay konusu edinirler.

42. “Ona sabretmemiş olsaydık, gerçekten, neredeyse bizi ilâhlarımızdan saptırıyordu.” Azabı gördükleri zaman kimin yoldan daha çok saptığını öğrenecekler.

43. Hevasını ilâh edinen kişiyi gördün mü? Yoksa sen mi ona vekil olacaksın?

44. Yoksa onların çoğunun, işittiğini veya (böylece) akıl ettiğini mi sanıyorsun? Onlar sadece hayvanlar gibidir. Hayır, onlar sebîlden (yoldan) daha çok sapanlardır.

45. Görmedin mi Rabbin gölgeyi nasıl uzattı? Eğer dileseydi elbette onu, sakin (sabit) kılardı. Sonra da Güneş'i ona (gölgeye) delil (yol gösteren) kıldı.

46. Sonra da onu yavaş yavaş kısaltarak, Bize (Kendimize) çektik.

47. Ve geceyi, size libas (örtü) yapan ve uykuyu dinlenme zamanı kılan, O'dur. Ve gündüzü (de) yayılma (çalışma) zamanı yaptı.

48. Ve rüzgârı, müjdeleyici olarak rahmetinin önünde gönderen, O'dur. Ve Biz, semadan tertemiz su indirdik.