27. |velleƶīne: kimselere gelince | kesebū: kazanan(lara) | s-seyyiāti: kötülükler | cezā'u: ceza verilir | seyyietin: bir kötülüğe | bimiṧlihā: aynıyla | ve terheḳuhum: ve bürür | ƶilletun: bir aşağılık | mā: yoktur | lehum: onlar için | mine: -tan | llahi: Allah- | min: | ǎāSimin: kurtaracak | keennemā: gibidir | uğşiyet: kaplanmış | vucūhuhum: yüzleri | ḳiTaǎn: parçalarıyla | mine: | l-leyli: bir gecenin | muZlimen: kapkaranlık | ulāike: bunlar | eSHābu: ehlidirler | n-nāri: cehennem | hum: onlar | fīhā: orada | ḣālidūne: sürekli kalıcıdırlar |

28. |ve yevme: ve o gün | neHşuruhum: onları biraraya toplarız | cemīǎn: tümünü | ṧumme: sonra | neḳūlu: deriz | lilleƶīne: kimselere | eşrakū: ortak koşan(lara) | mekānekum: (haydi) yerlerinize! | entum: siz | ve şurakā'ukum: ve ortak koştuklarınız | fezeyyelnā: böylece ayırırız | beynehum: onları birbirlerinden | ve ḳāle: ve (şöyle) derler | şurakā'uhum: koştukları ortaklar | mā: | kuntum: siz değildiniz | iyyānā: bize | teǎ'budūne: ibadet ediyor |